bize katıl buzdan gemilerin yazarlarından biri ol.

Üniversite için geldiği bu şehir onu büyülemişti. Bunca yılını Ankara’da heder ettiğini düşünüyordu. Ailesi neden hiç düşünmemişti ki sanki İstanbul’a yerleşmeyi. Başlarda arkadaşlarıyla çıkıp dolaşırdı şehri.

Aslında şu an olduğum yer hakkında bile hiçbir fikrim yok biliyormusun... Bak gene üç noktalarımdan birini koydum hayatıma. Emin ol bir dakika önce olduğum yerden çok uzaktayım ve bir dakika sonra da nerede olacağımı bilmiyorum. Ama benim şu an bu yolda yürümemi sağlayan en somut şeysin sen.

Gidişler, sürgün...
Kalışlar, kaybolmak...

Dudaklarım titriyor Aralık ayının ayaz gecesinde... Pencere kenarını mesken tutmuş bir yürek şehri izlemekte...
Uzakta belli belirsiz ışık huzmeleri yanıp yanıp sönüyor... Aslında ışıklar çok ama ben en sönükleri seçiyorum sanırım...

Daha bir dikkat kesiliyorum böyle zamanlar da... Hani yıldızlara bakarsın ya, kimisi daha parlaktır, kimisi daha sönük...
Sanırım öyle bir şey...

Ruhum bedenimden sıyrılalı çok oldu zaten... Kayıp şehrin sokaklarında dolaşıyor şimdilerde...

Kaldırım taşları kırık, sokak lambaları eğrilmiş, bellerini bükmüş, parklar bomboş...
Şehir de gayri nizami bir şeyler var hissedebiliyorum...

Karanlıklar da kayboluyor yürekler, sonra bir daha dönmemecesine yoruluyorlar, yığılıp kalıyorlar bir duvar dibine, ağaç kovuğuna ya da sığınıyorlar bir dikili taşın altına.

Bilirsin söylerim; "En huzurlu olduğum yer yüreğindir..."
Hala öyle...
Ölümlü uykum da bile rahatım artık... Çünkü içim yüreğinde...
Şimdilik elveda diyorum tozlu rafları süsleyecek olan günlük...

"Kayıp şehirden sana tek bir nota gönderiyorum, o da çığlık!.."

Gökay Birkan SUCAKLI
16/12/2007

Sorumsuz anların aptal durduruluşu, koca balığın anlık yutuşu buldurur hayatın dokunuşunu. Bekle sen sabırsız günah artık yok oluşu.